Χριστός ανέστακας !
Ταχ. δελτάριο σταλμένο από τον Νίκο Καζαντζάκη, από την Αίγινα την Λαμπρή του 1944, στον Γιάννη Θειακάκη.
Τσ σκίτσο με την μορφή του Καζαντζάκη είναι του Τάκη Καλμούχου (1929)
Την έκφραση "Χριστός Ανέστακας" την βρίσκουμε στην "Αναφορά στον Γκρέκο"
Τη στιγμή εκείνη πρόβαινε από το φρύδι του βουνού ο ήλιος· έδωκε ένα σάλτο ο παπάς, βρέθηκε ομπρός στους χωριανούς, άνοιξε τις αγκάλες:
— Χριστός ανέστακας, μωρέ παιδιά! φώναξε.
Η γνώριμη πολυτριμμένη λέξη: ανέστη του φάνηκε ξαφνικά μικρή, φτενή, μίζερη· δεν μπορούσε να χωρέσει τη Μεγάλη Αγγελία· πλάτυνε η λέξη, θέριεψε στα χείλια του παπά.
Λύγισαν οι γλωσσικοί νόμοι, έσπασαν ακολουθώντας τη φόρα της ψυχής, δημιουργήθηκαν νόμοι καινούριοι· και να, πρώτη φορά το πρωί εκείνο, ο γερο-Κρητικός, δημιουργώντας την καινούρια λέξη, ένιωθε πως αληθινά ανάσταινε, σε όλο του το μέγα μπόι, το Χριστό.
Νίκος Καζαντζάκης, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ, Εκδόσεις Καζαντζάκη, σελ. 437
Ποιός ήταν ο παραλήπτης Γιάννης Θειακάκης; Μήπως ο εκτελεσμένος από τους Γερμανούς στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, μαζί με άλλους στο Δαφνί της Αθήνας; Δες ΕΔΩ
